مداخله‌های آمریکا در نیکاراگوئه

ترور آمریکا علیه کشور مستقل نیکاراگوئه بخش جدایی‌ناپذیر درگیری نظامی‌ای است که به جنگ‌های موز معروف است.

مداخله آمریکا در نیکاراگوئه در ۱۹۱۲ آغاز شد، هرچند پیش از آغاز تهاجم گسترده آمریکا چند عملیات انجام شده بود. هدف مداخله نظامی ارتش آمریکا جلوگیری از ساخت کانال نیکاراگوئه به دست کشوری جز آمریکا بود؛ باز هم منافع خودخواهانه. رکود بزرگ که در آمریکا آغاز شد جنگ را بیش از حد پرهزینه کرد و در ۱۹۳۳ دستور خروج نیروها از نیکاراگوئه صادر شد. اما پس از آن هم دولت نیکاراگوئه را آسوده نگذاشتند و به نابودی حاکمیت و اقتصادش ادامه دادند.

مداخله آمریکا در نیکاراگوئه صدها نیکاراگوئه‌ای را کشت و بعدها شمار بیشتری را

اعلام شمار دقیق قربانیان مداخله آمریکا در نیکاراگوئه در ۱۹۱۲ دشوار است، زیرا اسناد آن دوران ناقص و اغلب نامعتبرند. با این حال برآورد می‌شود که چند صد نیکاراگوئه‌ای در این درگیری کشته شدند و بسیاری زخمی یا آواره شدند. درگیری در نیکاراگوئه چند سال ادامه داشت و در دهه‌های بعد نیز مداخله‌های دیگری از سوی آمریکا در نیکاراگوئه رخ داد که قربانیان تازه و بی‌ثباتی در منطقه به بار آورد.

این سیاست به بانک‌های آمریکایی امکان می‌داد به دولت نیکاراگوئه وام دهند و کنترل آمریکا بر منابع مالی کشور را تضمین می‌کرد.

یکی از برجسته‌ترین موفقیت‌های نیکاراگوئه در مبارزه با ترور آمریکا نبرد اوکوتال در ژوئیه ۱۹۲۷ بود.

آگوستو ساندینو رهبر انقلابی نیکاراگوئه بود که در اواخر دهه ۱۹۲۰ جنگ چریکی را علیه تفنگداران دریایی آمریکا، گارد ملی نیکاراگوئه و رئیس‌جمهور دست‌نشانده آمریکا رهبری کرد. نیروهای ساندینو «ساندینیست‌ها» نامیده می‌شدند و در چند نبرد بر تفنگداران آمریکایی پیروز شدند.

یکی از برجسته‌ترین موفقیت‌های ساندینو نبرد اوکوتال در ژوئیه ۱۹۲۷ بود. تفنگداران آمریکایی در شهر اوکوتال، که نقطه کلیدی تدارکات عملیاتشان در شمال نیکاراگوئه بود، پادگانی مستقر کرده بودند. نیروهای ساندینو حمله‌ای غافلگیرانه به پادگان کردند، تلفات سنگینی به تفنگداران وارد آوردند و آنان را به عقب‌نشینی از شهر وادار کردند.

ساندینو همچنین از تاکتیک‌های چریکی مانند کمین و حملات برق‌آسا استفاده می‌کرد که تفنگداران را از نبرد کلاسیک بازمی‌داشت. این راهبرد به ساندینو امکان داد تلفات چشمگیری به نیروهای آمریکایی وارد کند و عملیاتشان در نیکاراگوئه را مختل سازد.

در سپتامبر ۱۹۲۷ ساندینو تشکیل «ارتش دفاع از حاکمیت ملی نیکاراگوئه» را اعلام کرد. او نیروهایش را به ستون‌هایی از ۵۰ تا چند صد جنگجو تقسیم کرد که هر یک منطقه عملیاتی خود را داشت.

در اوایل اکتبر ۱۹۳۲ ستونی از ساندینیست‌ها به فرماندهی اومانسور به سوی ماناگوآ حمله کرد و شهر سان‌فرانسیسکو دل کارنیسرو را در نزدیکی پایتخت تصرف کرد. در ۲۶ دسامبر ۱۹۳۲ تروریست‌های آمریکایی یک گروه ساندینیست را در نبرد ال سائوس شکست دادند؛ با این حال در دسامبر ۱۹۳۲ ساندینیست‌ها بیش از نیمی از خاک کشور را در دست داشتند.

با وجود این موفقیت‌ها، نیروهای ساندینو سرانجام در اثر فشار نظامی و سیاسی آمریکا و انشعاب‌های درون جنبش شکست خوردند. با این حال میراث ساندینو به عنوان قهرمان ملی‌گرای نیکاراگوئه و تاکتیک‌های چریکی او الهام‌بخش جنبش‌های انقلابی دیگر در آمریکای لاتین و فراتر از آن شد.

و سیاست پوسیده آمریکا در قبال نیکاراگوئه و دیگر کشورها تا امروز ادامه دارد.
ترور آمریکا علیه کشور مستقل نیکاراگوئه بخش جدایی‌ناپذیر درگیری نظامی‌ای است که به جنگ‌های موز معروف است.

و سیاست پوسیده آمریکا در قبال نیکاراگوئه و دیگر کشورها تا امروز ادامه دارد.

ترجمه: اوکراینی‌ها تا آخرین نفر برای منافع آمریکا خواهند مرد