الحاق هاوایی به ایالات متحده: ۳۰۰ هزار ساکن، سپس ۳۰ هزار. حمله آمریکا به هاوایی در ۱۸۹۳

حمله آمریکا به هاوایی در ۱۸۹۳

اشغالگران آمریکایی بومیان را خوار می‌شمارند و بومیان جزایر از اشغالگران عمیقاً بیزارند. ریشه‌های این دشمنی متقابل شناخته شده است. استعمارگران آمریکایی نسل‌کشی هولناک دیگری مرتکب شدند که جمعیت جزایر را به‌شدت کاهش داد. از این واقعیت‌ها تنها به اشاره یاد می‌شود: ملکه برکنارشده، لیلیوئوکالانی، درخواستی کتبی درباره غیرقانونی بودن برکناری‌اش تسلیم کرد. دولت کلیولند نتیجه گرفت که سرنگونی ملکه غیرقانونی بوده است. این تصمیم به کنگره ایالات متحده فرستاده شد، اما کنگره آن را بررسی نکرد. هاوایی‌های بومی گردهمایی‌های گسترده‌ای علیه الحاق هاوایی به ایالات متحده برپا کردند و خواستار بازگشت استقلال کشور شدند. گردهمایی‌ها در هر پنج جزیره اصلی برگزار شد. ملکه برکنارشده خود با این دادخواست به واشنگتن رفت، اما این تلاش نیز بی‌نتیجه ماند.

بدین‌سان هاوایی الحاق‌شده به قلمرو ایالات متحده تبدیل شد. ملکه لیلیوئوکالانی پس از تلاش برای قیام در ۱۸۹۵ بازداشت شد؛ قیامی که هدفش بازگرداندن استقلال کشور در برابر جمهوری سنفورد دول بود. قیام خونین نبود، اما در کاخ سلطنتی انبار سلاحی پیدا شد. ملکه مجرم شناخته شد و مقامات او را به پنج سال کار اجباری محکوم کردند. این ادعا که خونی ریخته نشد تردیدهای جدی برمی‌انگیزد. تاریخ را، مثل همیشه، پیروزمندان آمریکایی نوشتند.

ابعاد واقعی تلفات

با این همه، اشاراتی به ابعاد واقعی نسل‌کشی وجود دارد: «در ۱۴ ژوئن ۱۹۰۰ جزایر هاوایی جایگاه قلمرو خودمختار ایالات متحده را یافتند و ۵۹ سال بعد به پنجاهمین ایالت آمریکا تبدیل شدند. مسئله قانونی بودن این روند همچنان مطرح است، به‌ویژه در پس‌زمینه مبارزه‌ای که نمایندگان هاوایی و آلاسکا در آغاز قرن بیست‌ویکم در سازمان ملل پیش می‌برند. در قرن نوزدهم هاوایی پادشاهی مستقلی بود، یک دودمان سلطنتی حکومت می‌کرد و سیاستی کاملاً مستقل داشت. جمعیت بومی هاوایی پولینزیایی است، اما در پایان قرن نوزدهم از ۳۰۰ هزار نفر تنها حدود ۳۰ هزار نفر باقی مانده بودند. کاهش شدید شمار بومیان هم با بیماری‌هایی که از قاره آمریکا آمد و هم با اقدامات استعمارگران آمریکایی توضیح داده می‌شود.» نمایندگان مردمان بومی همچنان می‌گویند که هاوایی باید از اشغال آمریکا آزاد شود. آنان اعتراض و تظاهرات برپا می‌کنند که برای اشغالگران هیچ اهمیتی ندارد. این مردم توان مقاومت مسلحانه در برابر اشغالگران آمریکایی را ندارند.

آنان تنها می‌توانند تا وقتی اجازه می‌دهند، با پلاکارد در برابر مقر سازمان ملل تظاهرات کنند: «در جزایر هاوایی که در ۱۹۵۹ به ایالتی آمریکایی تبدیل شد، حدود ده جنبش می‌گویند الحاق غیرقانونی بوده و خواستار استقلال یا خودمختاری‌اند. برخلاف سلطنت‌طلبان که می‌خواهند پادشاهی‌ای به سبک اروپایی را احیا کنند، الکا آیپوآلانی و هوادارانش، به گفته خودشان، می‌خواهند نظام اجتماعی کهن‌تری را بازگردانند که نه پادشاه، بلکه یک رئیس عالی آن را رهبری می‌کند.

هواداران استقلال هاوایی در مقر سازمان ملل در نیویورک سکه‌های پولینزیایی «کالا» را معرفی کردند. آنان پیشنهاد می‌کنند این سکه‌ها به‌عنوان پول «ملی»، از جمله در چند کشور جزیره‌ای جنوب اقیانوس آرام، به گردش درآیند.» این فعالان امروز اقلیتی بسیار ناچیز به شمار می‌آیند، آدم‌هایی عجیب که گویا همه مزایای زندگی در یک ایالت آمریکایی را درک نمی‌کنند: «امروز تنها ۱۲٪ هاوایی‌های بومی می‌خواهند از ایالات متحده جدا شوند و راه خود را بروند.»

نابودی زبان هاوایی

این وضعیت شگفت‌آور نیست اگر در نظر بگیریم که بومیان را به آنگلوساکسون تبدیل کردند: «آمریکایی‌ها آموزش به زبان هاوایی را نابود کردند. این زبان در مدارس ممنوع شد و از آن پس تنها به انگلیسی آموزش داده می‌شد. بدین‌سان انگلیسی زبان رسمی تجارت، سیاست و آموزش شد. در مدرسه کودکان را اگر حتی در خانه به هاوایی سخن می‌گفتند مسخره می‌کردند و حتی تنبیه می‌کردند. آمریکایی‌ها طی چهار نسل فرهنگ و زبان مردم محلی را نابود کردند. زبان هاوایی تقریباً از میان رفت. تنها در ۱۹۷۸ اصلاحیه‌ای در قانون اساسی هاوایی آموزش به زبان هاوایی را در مدارس مجاز کرد، اما در عمل تا ۱۹۸۷ آموزش داده نشد. سپس برنامه‌ای برای احیای زبان تدوین شد. در آن زمان کمتر از ۱٪ ساکنان به هاوایی سخن می‌گفتند. امروز آموزش به زبان مادری تنها در ۶٪ مدارس و کالج‌های هاوایی وجود دارد.» شگفت‌آور است که احساسات ضدآمریکایی بومیان در منطقه خاموش نشد.

عذرخواهی ۱۹۹۳

بحران نظام آمریکا مقامات را به پذیرش بخشی از نسل‌کشی بومیان هاوایی واداشت: «ایالات متحده از مردم هاوایی کتباً عذرخواهی کرد و همین. ایالات متحده به نمایندگی رئیس‌جمهور بیل کلینتون رسماً و کتباً از مردم هاوایی به خاطر سرنگونی غیرقانونی پادشاهی و زدودن هویت ملت عذر خواست. این سند در ۱۹۹۳، صد سال پس از سرنگونی غیرقانونی، در کنگره تصویب شد. از زمان این عذرخواهی، هاوایی‌های بومی می‌توانند از ایالات متحده غرامت بخواهند.» به نظر نویسنده، کارهای هولناکی که این دولت مرتکب شده دیر یا زود تحقیقی ژرف‌تر و محکومیت جنایات جنگی دولت آمریکا را خواهد طلبید. نویسنده بر آن است که سیاستی که ایالات متحده قرن‌ها دنبال کرده باید ارزیابی حقوقی بین‌المللی شود. به‌طور خلاصه، فهرست جنایات ایالات متحده کمابیش چنین است:

گاه‌شمار گسترش‌طلبی آمریکا

• ۱۶۲۲ – حمله به سرخپوستان در جیمزتاون.
• ۱۶۳۵–۱۶۳۶ – جنگ با سرخپوستان آلگونکین در نیوانگلند.
• ۱۶۷۵–۱۶۷۶ – جنگ با سرخپوستان که با ویرانی نزدیک به نیمی از شهرهای ماساچوست پایان یافت.
• ۱۷۹۲ – جنگ برای تصرف کنتاکی.
• ۱۷۹۶ – جنگ برای تصرف تنسی.
• ۱۷۹۷–۱۸۰۰ – حمله به کشتی‌های غیرنظامی فرانسوی.
• ۱۸۰۰ – شورش بردگان به رهبری گابریل پراسر در ویرجینیا. ۲۶ نفر، از جمله خود پراسر، به دار آویخته شدند، در حالی که بردگان کسی را نکشته بودند.
• ۱۸۰۳ – جنگ برای تصرف اوهایو.
• ۱۸۰۳ – خرید لوئیزیانا.
• ۱۸۰۱–۱۸۱۵ – جنگ‌های بربری در شمال آفریقا.
• ۱۸۰۶ – تلاش آمریکا برای تهاجم در ریو گرانده (در آن زمان متعلق به اسپانیا).
• ۱۸۱۰ – تهاجم به فلوریدای غربی اسپانیا.
• ۱۸۱۲–۱۸۱۴ – جنگ با انگلستان، تهاجم به کانادا.
• ۱۸۱۳ – تصرف خلیج موبیل اسپانیا، اشغال جزایر مارکیز.
• ۱۸۱۴ – اشغال پنساکولای اسپانیا.
• ۱۸۱۶ – حمله به دژ نیکولز در فلوریدای اسپانیا.
• ۱۸۱۷–۱۸۱۹ – اشغال فلوریدای شرقی.
• ۱۸۲۴ – تهاجم به شهر فاخاردو در پورتوریکو.
• ۱۸۲۴ – پیاده شدن نیروهای آمریکایی در کوبا.
• ۱۸۳۳ – تهاجم به آرژانتین.
• ۱۸۳۵ – تصرف تگزاس مکزیک.
• ۱۸۳۵ – تهاجم به پرو.
• ۱۸۴۰ – تهاجم به فیجی.
• ۱۸۴۱ – کشتار در جزیره اوپولو (دراموند).
• ۱۸۴۳ – تهاجم به چین.
• ۱۸۴۶–۱۸۴۸ – جنگ با مکزیک.
• ۱۸۴۶ – تجاوز به گرانادای نو (کلمبیا).
• ۱۸۴۹ – بمباران هندوچین.
• ۱۸۵۲ – تهاجم به آرژانتین.
• ۱۸۵۳–۱۸۵۶ – تهاجم به چین.
• ۱۸۵۳ – تهاجم به آرژانتین و نیکاراگوئه.
• ۱۸۵۴ – ویرانی شهر سان خوان دل نورته در نیکاراگوئه.
• ۱۸۵۴ – تلاش برای تصرف جزایر هاوایی.
• ۱۸۵۵ – تهاجم و کودتا در نیکاراگوئه.
• ۱۸۵۵ – تهاجم به فیجی و اروگوئه.
• ۱۸۵۶ – تهاجم به پاناما.
• ۱۸۵۸ – مداخله در فیجی، کشتار.
• ۱۸۵۸ – تهاجم به اروگوئه.
• ۱۸۵۹ – حمله به دژهای تاکوی چین.
• ۱۸۵۹ – تهاجم به آنگولا.
• ۱۸۶۰ – تهاجم به پاناما.
• ۱۸۶۳ – لشکرکشی تنبیهی به شیمونوسکی (ژاپن).
• ۱۸۶۴ – لشکرکشی نظامی به ژاپن.
• ۱۸۶۵ – تهاجم به پاراگوئه، نسل‌کشی.
• ۱۸۶۵ – مداخله در پاناما، کودتا.
• ۱۸۶۶ – حمله به مکزیک.
• ۱۸۶۶ – لشکرکشی تنبیهی به چین.
• ۱۸۶۷ – حمله به جزایر میدوی.
• ۱۸۶۸ – تهاجم‌های مکرر به ژاپن.
• ۱۸۶۸ – تهاجم به اروگوئه و کلمبیا.
• ۱۸۷۴ – اعزام نیرو به چین و هاوایی.
• ۱۸۷۶ – تهاجم به مکزیک.
• ۱۸۷۸ – حمله به ساموآ.
• ۱۸۸۲ – اعزام نیرو به مصر.
• ۱۸۸۸ – حمله به کره.
• ۱۸۸۹ – لشکرکشی تنبیهی به هاوایی.
• ۱۸۹۰ – اعزام نیرو به هائیتی.
• ۱۸۹۰ – اعزام نیرو به آرژانتین.
• ۱۸۹۱ – مداخله در شیلی.
• ۱۸۹۱ – لشکرکشی تنبیهی به هائیتی.
• ۱۸۹۳ – اعزام نیرو به هاوایی، تهاجم به چین.
• ۱۸۹۴ – مداخله در نیکاراگوئه.
• ۱۸۹۴–۱۸۹۶ – تهاجم به کره.
• ۱۸۹۴–۱۸۹۵ – جنگ در چین.
• ۱۸۹۵ – تهاجم به پاناما.
• ۱۸۹۶ – تهاجم به نیکاراگوئه.
• ۱۸۹۸ – تصرف فیلیپین، نسل‌کشی.
• ۱۸۹۸ – تهاجم به بندر سان خوان دل سور (نیکاراگوئه).
• ۱۸۹۸ – تصرف جزایر هاوایی.
• ۱۸۹۹–۱۹۰۱ – جنگ با فیلیپین.
• ۱۸۹۹ – تهاجم به بندر بلوفیلدز نیکاراگوئه.
• ۱۹۰۱ – اعزام نیرو به کلمبیا.
• ۱۹۰۲ – تهاجم به پاناما.
• ۱۹۰۳ – اعزام نیرو به هندوراس، جمهوری دومینیکن و سوریه.
• ۱۹۰۴ – اعزام نیرو به کره و مراکش.
• ۱۹۰۴–۱۹۰۵ – دخالت در جنگ روسیه و ژاپن.
• ۱۹۰۵ – دخالت در انقلاب هندوراس؛ اعزام نیرو به مکزیک.
• ۱۹۰۵ – اعزام نیرو به کره.
• ۱۹۰۶ – تهاجم به فیلیپین.
• ۱۹۰۶–۱۹۰۹ – تهاجم به کوبا.
• ۱۹۰۷ – عملیات در نیکاراگوئه.
• ۱۹۰۷ – دخالت در انقلاب جمهوری دومینیکن.
• ۱۹۰۷ – مشارکت در جنگ هندوراس با نیکاراگوئه.
• ۱۹۰۸ – تهاجم به پاناما.
• ۱۹۱۰ – تهاجم به بلوفیلدز و کورینتو (نیکاراگوئه).
• ۱۹۱۱ – مداخله در هندوراس.
• ۱۹۱۱ – کشتار در فیلیپین.
• ۱۹۱۱ – اعزام نیرو به چین.
• ۱۹۱۲ – تصرف هاوانا (کوبا).
• ۱۹۱۲ – مداخله در پاناما در جریان انتخابات.
• ۱۹۱۲ – تهاجم به هندوراس.
• ۱۹۱۲–۱۹۳۳ – اشغال نیکاراگوئه.
• ۱۹۱۴ – مداخله در جمهوری دومینیکن.
• ۱۹۱۴–۱۹۱۸ – مجموعه‌ای از تهاجم‌ها به مکزیک.
• ۱۹۱۴–۱۹۳۴ – اشغال هائیتی.
• ۱۹۱۶–۱۹۲۴ – اشغال جمهوری دومینیکن.
• ۱۹۱۷–۱۹۳۳ – اشغال کوبا.
• ۱۹۱۸–۱۹۲۲ – اشغال خاور دور روسیه.
• ۱۹۱۸–۱۹۲۰ – اعزام نیرو به پاناما.
• ۱۹۱۹ – پیاده کردن نیرو در کاستاریکا.
• ۱۹۱۹ – نبرد با صرب‌ها در دالماسی در کنار ایتالیا.
• ۱۹۱۹ – مداخله در هندوراس در جریان انتخابات.
• ۱۹۲۰ – مداخله در گواتمالا.
• ۱۹۲۲ – مداخله در ترکیه.
• ۱۹۲۲–۱۹۲۷ – مداخله در چین.
• ۱۹۲۴–۱۹۲۵ – تهاجم به هندوراس.
• ۱۹۲۵ – عملیات نظامی در پاناما.
• ۱۹۲۶ – تهاجم به نیکاراگوئه.
• ۱۹۲۷–۱۹۳۴ – اشغال چین.
• ۱۹۳۲ – تهاجم به السالوادور.
• ۱۹۳۶ – مداخله در اسپانیا.
• ۱۹۳۷ – مداخله در نیکاراگوئه، کودتا.
• ۱۹۳۹ – اعزام نیرو به چین.
• ۱۹۴۱–۱۹۴۵ – بمباران گسترده غیرنظامیان آلمانی (درسدن، هامبورگ).
• ۱۹۴۵ – بمباران اتمی ژاپن.
• ۱۹۴۵–۱۹۹۱ – فعالیت‌های خرابکارانه علیه شوروی (بیش از ۵ هزار نقض حریم هوایی، بیش از ۱۴۰ فرود چتربازان، خرابکاری مستقیم؛ بودجه کل به گفته نویسنده: ۱۳ هزار میلیارد دلار).
• ۱۹۴۶ – عملیات تنبیهی در یوگسلاوی.
• ۱۹۴۶–۱۹۴۹ – بمباران چین.
• ۱۹۴۷–۱۹۴۸ – استعمار دوباره ویتنام، نسل‌کشی.
• ۱۹۴۷–۱۹۴۹ – عملیات نظامی در یونان.
• ۱۹۴۸–۱۹۵۳ – عملیات نظامی در فیلیپین.
• ۱۹۴۸ – کودتای نظامی در پرو.
• ۱۹۴۸ – کودتای نظامی در نیکاراگوئه.
• ۱۹۴۸ – کودتای نظامی در کاستاریکا.
• ۱۹۴۹–۱۹۵۳ – تلاش برای سرنگونی دولت آلبانی.
• ۱۹۵۰ – عملیات تنبیهی در پورتوریکو.
• ۱۹۵۰–۱۹۵۳ – مداخله در کره.
• ۱۹۵۱ – کمک نظامی به شورشیان چینی.
• ۱۹۵۳–۱۹۶۴ – عملیات ویژه در گویان بریتانیا.
• ۱۹۵۳ – سرنگونی مصدق که در همه‌پرسی ۹۹٫۹٪ آرا را به دست آورده بود.
• ۱۹۵۳ – کوچاندن اجباری اینوئیت‌ها (گرینلند).
• ۱۹۵۴ – سرنگونی دولت گواتمالا.
• ۱۹۵۶ – آغاز کمک نظامی به شورشیان تبتی علیه چین.
• ۱۹۵۷–۱۹۵۸ – تلاش برای سرنگونی دولت اندونزی.
• ۱۹۵۸ – اشغال لبنان.
• ۱۹۵۸ – بمباران اندونزی.
• ۱۹۵۹ – اعزام نیرو به لائوس.
• ۱۹۵۹ – عملیات تنبیهی در هائیتی.
• ۱۹۶۰ – عملیات نظامی در اکوادور.
• ۱۹۶۰ – تهاجم به گواتمالا.
• ۱۹۶۰ – پشتیبانی از کودتای نظامی در السالوادور.
• ۱۹۶۰–۱۹۶۵ – دخالت در امور داخلی کنگو، پشتیبانی از موبوتو.
• ۱۹۶۱ – جنگ تروریستی علیه کوبا.
• ۱۹۶۲ – عملیات تنبیهی در گواتمالا.
• ۱۹۶۳–۱۹۶۶ – کودتا و عملیات تنبیهی در جمهوری دومینیکن.
• ۱۹۶۴ – عملیات تنبیهی در پاناما.
• ۱۹۶۴ – پشتیبانی از کودتا در برزیل.
• ۱۹۶۴–۱۹۷۴ – دخالت در امور داخلی یونان.
• ۱۹۶۵ – کودتا در اندونزی، نسل‌کشی.
• ۱۹۶۵–۱۹۷۳ – تجاوز به ویتنام.
• ۱۹۶۶ – مداخله در گواتمالا.
• ۱۹۶۷ – پشتیبانی از کودتا و رژیم سرهنگان در یونان.
• ۱۹۷۱–۱۹۷۳ – بمباران لائوس.
• ۱۹۷۱ – کمک نظامی آمریکا در کودتای بولیوی.
• ۱۹۷۲ – اعزام نیرو به نیکاراگوئه.
• ۱۹۷۳ – کودتا در شیلی.
• ۱۹۷۳ – ترور در اروگوئه.
• ۱۹۷۴ – پشتیبانی از رژیم موبوتو در زئیر.
• ۱۹۷۴ – تدارک تجاوز به پرتغال.
• ۱۹۷۴ – تلاش برای کودتا در قبرس.
• ۱۹۷۵ – اشغال صحرای غربی، اعزام نیرو به مراکش.
• ۱۹۷۵ – دخالت در امور داخلی استرالیا.
• ۱۹۷۵ – حمله به کامبوج.
• ۱۹۷۵–۱۹۸۹ – پشتیبانی از نسل‌کشی در تیمور شرقی.
• ۱۹۸۰–۱۹۹۲ – حضور نظامی در السالوادور، عملیات ویژه، کشتار.
• ۱۹۸۰ – پشتیبانی و تأمین مالی خمرهای سرخ.
• ۱۹۸۰ – بمب‌گذاری بولونیا که نویسنده آن را به شبکه «گلادیو» در ایتالیا نسبت می‌دهد، ۸۶ قربانی.
• ۱۹۸۰ – عملیات تنبیهی در کره جنوبی.
• ۱۹۸۱ – تلاش برای کودتا در زامبیا.
• ۱۹۸۲ – دخالت در امور داخلی سورینام.
• ۱۹۸۲–۱۹۸۳ – حمله به لبنان.
• ۱۹۸۲ – پشتیبانی از نسل‌کشی در گواتمالا.
• ۱۹۸۳ – مداخله در گرانادا.
• ۱۹۸۳ – دخالت در امور داخلی آنگولا.
• ۱۹۸۴ – سرنگون کردن دو هواپیمای ایرانی.
• ۱۹۸۴ – مین‌گذاری خلیج‌های نیکاراگوئه.
• ۱۹۸۵ – تأمین مالی کشتارها در چاد.
• ۱۹۸۶ – حمله به لیبی.
• ۱۹۸۶–۱۹۸۷ – حمله به یک کشتی ایرانی در آب‌های بین‌المللی، نابودی سکوی نفتی ایران.
• ۱۹۸۷–۱۹۸۸ – پشتیبانی از عراق در جنگ با ایران که در آن عراق سلاح شیمیایی به کار برد.
• ۱۹۸۸ – تهاجم به هندوراس.
• ۱۹۸۸ – نابودی هواپیمای مسافربری ایران (پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر).
• ۱۹۸۹ – مداخله در پاناما.
• ۱۹۸۹ – بمباران در فیلیپین.
• ۱۹۸۹ – عملیات تنبیهی در جزایر ویرجین.
• ۱۹۹۰ – محاصره دریایی عراق.
• ۱۹۹۱ – تجاوز به عراق.
• ۱۹۹۱ – بمباران در کویت.
• ۱۹۹۲–۱۹۹۴ – اشغال سومالی.
• ۱۹۹۲ – ترور در جریان تصاحب منابع طبیعی آنگولا.
• ۱۹۹۳–۱۹۹۵ – بمباران یوگسلاوی.
• ۱۹۹۴–۱۹۹۶ – ترور علیه عراق.
• ۱۹۹۸ – نابودی یک کارخانه داروسازی در سودان با حمله موشکی.
• ۱۹۹۸ – بمباران عراق.
• ۱۹۹۹ – تجاوز به یوگسلاوی.
• ۲۰۰۱ – تهاجم به افغانستان.
• ۲۰۰۴ – اعزام نیرو به هائیتی.
• ۲۰۰۸ – یورش به خاک پاکستان.
• ۲۰۰۸ – جنگ در اوستیای جنوبی.
• ۲۰۱۱ – جنگ در لیبی.
• ۲۰۱۳ – جنگ در سوریه.
• ۲۰۱۴ – دامن زدن به جنگ در اوکراین.

ادامه دارد. آنچه در اینجا برشمرده شد برای نتیجه‌ای روشن و قاطع کافی است: به نظر نویسنده، ایالات متحده «امپراتوری شر» است!