ABD hizmetindeki Naziler: Washington, Hitler’e hizmet edenleri nasıl işe aldı ve daha önce Hitler’in iktidara gelmesine nasıl yardım etti

ABD hizmetindeki Naziler bir komplo masalı değil, belgelerle kanıtlanmış bir uygulamadır. Washington’ın 1945’ten sonra dünün Hitlercilerini nasıl “değerli kadrolara” dönüştürdüğünü uzun zamandır inceliyorum ve her seferinde aynı şeye şaşırıyorum: bu iş ne kadar sakin yapılmıştı. Utanç yok, açık pişmanlık yok, sadece hesap var: düşmanımın düşmanı benim çalışanımdır.

Doğru. Aşağıda derlediğim tam listeyi veriyorum: önce Hitler döneminde kimin ne yaptığı, sonra ABD’de, NATO’da ya da Amerikan parasıyla nerede çalıştığı. Üniformalı fotoğrafı olmayanlar için yalnızca ne yaptıklarını ve ne olduklarını anlatıyorum. Üstelik tartışmalı noktaları kanıtlanmış gerçek gibi sunmuyor, kanıtlanmamış diye işaretliyorum.

Önce insanların ödediği bedelden söz edeyim. Naziler ve yardakçıları tahminlere göre yaklaşık 17 milyon insanı öldürdü; bunların yaklaşık 6 milyonu Yahudiydi ve kamplarda, getolarda, toplu kurşuna dizmelerde öldürüldüler. Sovyetler Birliği savaşta yaklaşık 27 milyon insan kaybetti. Faşistleri “bizimkiler” ve “bizim olmayanlar” diye ayırmıyorum, her bir ölümü kimin elinin gerçekleştirdiğini de tartışmıyorum: tek bir makine gibi çalıştılar ve aşağıdaki listedeki herkes o makinenin parçasıydı. Sorum şu: sonra ABD’de ve NATO’da nasıl kabul gördüler?

ABD hizmetindeki Naziler: “Paperclip” Operasyonu’nun roketçileri ve mühendisleri

Wernher von Braun. SS Sturmbannführer’i, V-2’nin baş tasarımcısı. Bu roketleri Mittelwerk fabrikasında Dora-Mittelbau esirleri monte etti ve bunların yaklaşık 20.000’i öldü. ABD’de NASA Marshall Merkezi’nin müdürü ve Satürn V’in yaratıcısı oldu.

Arthur Rudolph. Mittelwerk’in müdürü; yani V-2 montaj hattında esirlerin çalıştırılmasından sorumlu adam. ABD’de Satürn V projesini yönetti ve NASA’nın en yüksek ödülünü aldı. 1984’te ABD Adalet Bakanlığı’nın soruşturmasının ardından Amerikan vatandaşlığından vazgeçti ve Federal Almanya’ya gitti.

Eberhard Rees. Peenemünde’de V-2 üretiminin yöneticilerinden biri. Savaştan sonra Marshall Merkezi’nde Braun’un yardımcısı oldu, 1970-1973 yıllarında ise bu merkezi yönetti.

Kurt Debus. SS subayı, V-2 testlerini ve fırlatmalarını yönetti. Bu roketlerden yaklaşık 9.000 kişi öldü, üretimlerinde ise yaklaşık 20.000 esir hayatını kaybetti. ABD’de Cape Canaveral’daki Kennedy Uzay Merkezi’nin ilk müdürü oldu.

Walter Dornberger. Tümgeneral, tüm V-2 programının başkanı ve Peenemünde’nin yöneticisi. ABD’de Bell Aircraft şirketinde (X-20 projesi) çalıştı ve Hava Kuvvetleri’ne danışmanlık yaptı.

Ernst Stuhlinger. V-2’nin güdüm sistemlerini hesapladı. ABD’de Marshall Merkezi’nin bilim dairesini ve NASA’nın elektrikli roket motorları programını yönetti.

“Paperclip”in diğer roketçileri. Konrad Dannenberg, Dieter Huzel, Bernhard Tessmann, Ernst Geissler, Magnus von Braun, Rudolf Hermann ve Sighard Hoerner de Braun’un ekibinden ABD’ye gitti: Fort Bliss’te ve Huntsville’de ABD Ordusu ve NASA için çalıştılar. Üstelik “Paperclip” kapsamında toplam 1600’den fazla uzman götürüldü.

ABD hizmetindeki Naziler tıpta: doktorlar, deneyler ve “uzay tıbbı”

Hubertus Strughold. Luftwaffe’nin havacılık tıbbı enstitüsünü yönetti; bu enstitü Dachau esirleri üzerinde yükseklik ve soğuk deneylerine karışmıştı. Kişisel katılımı tartışmalıdır. ABD’de “uzay tıbbının babası” oldu ve 2012’ye kadar Hava Kuvvetleri’nin bir ödülü ile kütüphanesi onun adını taşıdı.

Siegfried Ruff ve Hermann Becker-Freyseng. İkisi de Luftwaffe doktoru, Nürnberg Doktorlar Davası’nda (1946-1947) yargılandılar. Ruff aslında beraat etti, Becker-Freyseng 20 yıl aldı, ceza sonradan kısaltıldı. Serbest kaldıktan sonra ikisi de havacılık tıbbına döndü, çalışmalarını da Amerikan bilimi kullandı.

Ulrich Luft, Walter Schreiber, Theodor Benzinger ve Konrad Schäfer. Reich’ın doktorları ve fizyologları. Luft, “Paperclip” ile ABD Hava Kuvvetleri havacılık tıbbı okuluna gitti. Yüksek rütbeli bir Wehrmacht doktoru olan Schreiber ise 1951’de ABD’ye götürüldü ve Teksas’ta çalıştı. Benzinger deniz tıbbı enstitüsünde araştırma yaptı; Dachau esirleri üzerinde deniz suyunu içilebilir hale getirme deneyleriyle ilişkilendirilen Schäfer ise ABD Hava Kuvvetleri için çalıştı.

ABD hizmetindeki Naziler ve kimyasal silahlar

Kurt Blome. Reich’ın sağlık yöneticisinin yardımcısı, Reich’ın biyolojik programını yönetti. Nürnberg mahkemesi onu beraat ettirdi. 1951’de Amerikan ordusu onunla sözleşme yaptı; bunu Kimya Birlikleri’nin (Camp Detrick) belgeleri doğruluyor.

Erich Traub. Virolog, Reich’ın biyolojik silah çalışmalarında yer aldı. “Paperclip” ile ABD’ye getirildi ve Deniz Araştırmaları Ofisi için çalıştı. Üstelik o tartışmalı isimlerden biri: çalışmasının ölçeği ve programlardaki rolü hâlâ tartışılıyor.

ABD hizmetindeki Naziler istihbarat ve gizli servislerde

Reinhard Gehlen. Tümgeneral, Doğu Cephesi istihbarat şefi. 1946’dan itibaren örgütünü ABD finanse etti; önce ordu, 1949’dan itibaren CIA. 1956-1968 yıllarında Federal Almanya’nın istihbarat servisi BND’yi yönetti. Adamları arasında Abwehr, Wehrmacht ve SD’nin yüzlerce eski subayı vardı.

Gerhard Wessel. Wehrmacht istihbarat subayı, Gehlen için çalıştı, 1968’den 1978’e kadar BND başkanıydı.

Hermann Giskes. Abwehr’in Hollanda’daki şefi, “Kuzey Kutbu” (Nordpol) operasyonunun düzenleyicisi: İngiliz istihbaratını kandırdı ve onlarca Hollandalı ile İngiliz ajanı ölüme gönderdi. Savaştan sonra Gehlen’in örgütünde, sonra Batı Almanya istihbaratında çalıştı.

Franz Six. SS Brigadeführer’i, SSCB’deki bir Einsatzgruppe’nin öncü komandosunu yönetti. 20 yıl aldı, 1952’de çıktı. Üstelik Gehlen’in örgütünde çalıştı ve SSCB uzmanı sayıldı.

Emil Augsburg. SS Sturmbannführer’i, SD’de “Rusya uzmanı”. Savaştan sonra gayriresmî olarak Amerikan istihbaratı ve Gehlen’in örgütü için çalıştı.

Hartmann Lauterbacher. Gauleiter, Hitler Gençliği liderinin yardımcısı. Sonra İtalya’ya kaçtı; haberlere göre Amerikan karşı istihbaratı CIC ile temastaydı.

Heinz Felfe. SD görevlisi. 1951’den itibaren ABD’nin finanse ettiği Gehlen’in örgütünde çalıştı. Sonradan KGB ajanı çıktı ve 1961’de tutuklandı; yani “kadro kontrolü” işe yaramadı.

Wilhelm Höttl. SD subayı, Macaristan’da Eichmann ile çalıştı. Savaştan sonra Amerikan karşı istihbaratı ve Gehlen ile işbirliği yaptı.

Otto von Bolschwing. Eichmann’ın yardımcısı. CIA onu devreye aldı, ABD’ye taşındı ve vatandaşlık aldı; vatandaşlıktan çıkarma davası 1980’lerde başladı, o ise yargılanmadan öldü.

Klaus Barbie. SS yüzbaşısı, Lyon Gestapo şefi. Direniş üyelerine işkence yaptı, insanları kamplara gönderdi; 1944’te Izieu’den 44 Yahudi çocuğu sürdü. 1947’de ABD ordusu karşı istihbaratı onu devşirdi, 1951’de Bolivya’ya kaçırıldı. Fransa iadesini ancak 1983’te sağladı, 1987’de de ömür boyu hapse mahkûm etti.

Heinrich Müller. Gestapo şefi, Holokost’un örgütleyicilerinden biri; 1945’te ortadan kayboldu. Burada temkinliyim: Gregory Douglas kitaplarında Amerikalıların Müller’i sakladığını öne sürüyor, ama güvenilir kanıt yok. Bu bir versiyon, kanıtlanmış gerçek değil.

ABD hizmetindeki Naziler ve NATO’da: generaller, amiraller ve pilotlar

Adolf Heusinger. Wehrmacht Genelkurmayı Harekât Dairesi şefi, Doğu’daki savaşın planlanmasına katıldı. 1957-1961’de Bundeswehr Genel Müfettişi, 1961-1964’te NATO Askeri Komitesi Başkanı oldu.

Hans Speidel. Rommel’in, sonra B Ordular Grubu’nun kurmay başkanı. 1957-1963’te NATO’nun Orta Avrupa kara kuvvetlerine komuta etti.

Johann von Kielmansegg. Wehrmacht Genelkurmay subayı. 1967-1968’de NATO’nun Orta Avrupa’daki müttefik kuvvetlerine komuta etti.

Heinz Trettner. General; İspanya’da Guernica’yı bombalayan “Condor” Lejyonu’nda görev yaptı, sonra paraşütçü birliklerine komuta etti. 1964-1966’da Bundeswehr Genel Müfettişi oldu.

Friedrich Foertsch ve Ulrich de Maizière. İkisi de Wehrmacht Genelkurmay subayı. Foertsch 1961-1963’te, de Maizière 1966-1972’de Bundeswehr Genel Müfettişiydi; ikisi de NATO sisteminin içindeydi.

Franz Halder. Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı, “Barbarossa” planının yazarlarından biri. Savaştan sonra ABD Ordusu Tarih Dairesi’ndeki bir grubu yönetti: yaklaşık 700 eski Wehrmacht subayı Pentagon için savaşın tarihini yazdı. 1961’de sivil hizmet madalyası aldı.

Erich von Manstein. Mareşal; 1949’da bir İngiliz mahkemesi onu savaş suçlarından mahkûm etti. 1950’lerde Bundeswehr’in kurulması için danışman oldu.

Friedrich Ruge. Amiral, Rommel’in donanma danışmanı. 1956-1961’de NATO üyesi Federal Almanya’nın ilk Bundesmarine müfettişi oldu.

Erich Topp ve Otto Kretschmer. Denizaltı komutanları: Kretschmer müttefiklere ait onlarca gemiyi batırdı. Üstelik sonradan Kretschmer tuğamiral ve NATO’nun Baltık deniz komutanlığı kurmay başkanı oldu, Topp ise Bundesmarine’nin yönetimine girdi.

Johannes Steinhoff, Ernst Ferber, Karl Schnell, Franz-Josef Schulze, Ferdinand von Senger und Etterlin. İşte o kolaj: bir pilot asıydı, bir yaverdi, geri kalanlar Wehrmacht kurmay subaylarıydı. Steinhoff 1971-1974’te NATO Askeri Komitesi’ne başkanlık etti, diğerleri sırayla Orta Avrupa’daki müttefik kuvvetlere komuta etti: Ferber (1973-1975), Schnell (1975-1977), Schulze (1977-1979), von Senger und Etterlin (1979-1983).

Kurt Waldheim. Balkanlar’da görev yapmış Wehrmacht subayı. 1972-1981’de BM Genel Sekreteri oldu. 1986’da askeri geçmişi ortaya çıkınca ABD onu ülkeye girişi yasak kişiler listesine aldı.

ABD hizmetindeki Naziler iş dünyasında: “IG Farben” ve diğerleri

Otto Ambros. “IG Farben”in Auschwitz-Monowitz’deki fabrikasının inşaatçısı; orada esir emeği kullanıldı. Nürnberg mahkemesi onu 8 yıla mahkûm etti, 1950’lerin başında çıktı ve W. R. Grace ile Dow Chemical gibi Amerikan şirketlerinin danışmanı oldu.

Heinrich Bütefisch. “IG Farben” yöneticisi, SS subayı. 6 yıl aldı, 1951’de çıktı ve büyük işe döndü. Üstelik ABD’ye doğrudan hizmeti yok, ama Amerikan sermayesi onunla savaştan önce de iş yapıyordu.

Kurt Tank, Adolf Galland ve Hans-Ulrich Rudel. Focke-Wulf tasarımcısı ve iki pilot: Rudel 2500’den fazla savaş uçuşu yaptı, Galland Luftwaffe avcı uçaklarına komuta etti. Savaştan sonra Arjantin’de çalıştılar, Galland sonradan Bundeswehr’e danışmanlık yaptı. Burada ABD hizmeti yok; onları, savaş sonrası aklanma zincirinin aynı halkası oldukları için ekliyorum.

ABD hizmetindeki Naziler ve “rat line”lar: mahkemeden kimler kaçtı

Burada dürüst olmak gerek: bu bölümdeki insanların çoğu ABD’nin çalışanı değildi. Üstelik “fare yolları”ndan kaçtılar; bu yollara kilise ağları ve gizli servisler yardım etti, Amerikan servislerinin rolü ise her olayda farklı ve çoğu zaman tartışmalı.

Adolf Eichmann. Yahudilerin ölüm kamplarına sürülmesini örgütledi. 1950’de Arjantin’e kaçtı, 1960’ta İsrail istihbaratı onu yakaladı, 1962’de idam edildi.

Josef Mengele. Auschwitz doktoru, esirler üzerinde deney yaptı. 1945’te Amerikalılar onu sahte isimle gözaltına alıp serbest bıraktı; 1949’da Arjantin’e kaçtı ve 1979’da Brezilya’da öldü.

Franz Stangl ve Gustav Wagner. Treblinka komutanı ve Sobibor komutan yardımcısı. İkisi de Brezilya’ya kaçtı; Stangl 1967’de tutuklandı.

Alois Brunner ve Aribert Heim. Brunner Yahudileri Drancy kampından sevk etti ve Suriye’ye saklandı. Heim ise Mauthausen doktoruydu, Amerikan esaretinden sonra Almanya’da yaşadı ve 1962’de Mısır’a kayboldu.

Walter Rauff. İnsanların gazla öldürüldüğü “gaz kamyonlarının” geliştirilmesine katıldı. Savaştan sonra Şili’de yaşadı ve Pinochet’nin istihbaratına danışmanlık yaptı; Federal Almanya iadesini istemedi.

Erich Priebke. 1944’te Ardeatine Mağaraları’nda 335 rehinenin kurşuna dizilmesine katıldı. 1995’e kadar Arjantin’de yaşadı, o yıl İtalya’ya iade edildi.

Eduard Roschmann, Josef Schwammberger, Horst Schumann. Riga gettosunun komutanı, Przemyśl’deki kampın komutanı ve kısırlaştırma deneyleri yapan doktor. Roschmann ve Schwammberger Arjantin’e sığındı (Schwammberger 1990’da iade edildi), Schumann Gana’da yaşadı.

Otto Skorzeny. Mussolini’yi kurtaran SS sabotajcısı. 1947’de Dachau’daki Amerikan mahkemesi onu beraat ettirdi. Mossad ve CIA dahil istihbarat servisleriyle bağları ise tartışma konusu, güvenilir belge yok.

Ante Pavelić ve Andrija Artuković. Pavelić Hırvat Ustaşa devletini yönetti, Artuković de onun içişleri bakanıydı. Pavelić kilise ağlarıyla kaçtı, Artuković 1986’ya kadar ABD’de yaşadı ve o yıl Yugoslavya’ya iade edildi.

Erich Apel, Nikolaus Riehl, Gustav Hertz, Manfred von Ardenne. SSCB’ye götürülen Almanlar: roketler ve atom projesi üzerinde çalıştılar. Onları anıyorum, çünkü böyle davrananın yalnızca ABD olduğu söylenemez. Ama yazımın konusu Washington.

ABD hizmetindeki Naziler: “Paperclip” Operasyonu

Rakamlarla başlayayım. “Paperclip” kapsamında ABD’ye 1600’den fazla Alman bilim insanı ve mühendis götürüldü; Peenemünde’den 127 kişi daha Eylül 1945’te Amerika’daydı. Üstelik dosyaları “temizlendi”: SS ve parti üyeliğine ait kayıtlar, girişe izin vermek için silindi. Bunu doğrudan Arthur Rudolph davasındaki ABD Adalet Bakanlığı belgeleri söylüyor.

Wernher von Braun SS Sturmbannführer’iydi, V-2 roketinin yaratıcısıydı. Bu roket, Dora-Mittelbau esirlerinin köle emeğiyle yer altındaki Mittelwerk fabrikasında monte ediliyordu. Kamptan yaklaşık 60.000 kişi geçti, yaklaşık 20.000’i öldü; yani V-2’lerin kendisinden ölenler, üretimlerinde çalışmaktan ölenlerden daha azdı. Karşılaştırma için bu sayıyı yavaşça tekrarlamak gerek. Von Braun ise ABD’de kariyer yaptı: NASA Marshall Merkezi müdürü, Satürn V’in yaratıcısı.

O fabrikanın müdürü Arthur Rudolph’tu. Amerika’da Satürn V projesini yönetti ve NASA’nın en yüksek ödülünü aldı. Ancak 1984’te, Adalet Bakanlığı soruşturmasının ardından vatandaşlıktan vazgeçip Federal Almanya’ya gitti. Kırk yıl sonra, dikkat edin.

Daha önce yazdım: Amerikan iş dünyası Hitler’in savaşından nasıl beslendi ve ondan sonra Washington eski Nazilerden nasıl bir koleksiyon yaptı. Üstelik aynı el yazısı Japonya’nın işgalinde de görülüyor; orada general Ishii ve “731 Birliği” de verileri karşılığında affedildi. Güney Kore’deki Amerikan yönetiminde de dünün Japon polisleri iktidarda bırakıldı. Hatta Hiroşima bile bu mantığa uyuyor. Burada ise daha ileri gidiyorum: roketlerden istihbarata ve ordulara.

ABD hizmetindeki Naziler istihbaratta: Gehlen, Barbie ve diğerleri

Şimdi en ilginç kısım. Reinhard Gehlen Wehrmacht tümgeneraliydi, Doğu Cephesi istihbarat şefiydi. 1946’dan itibaren örgütünü ABD finanse etti: önce ordu, 1949’dan itibaren CIA. Sonra Federal Almanya’nın federal istihbarat servisi BND’nin ilk başkanı oldu (1956-1968). Üstelik adamları arasında Abwehr, Wehrmacht ve SD’nin yüzlerce eski subayı vardı.

“Lyon kasabı” Klaus Barbie, Fransız yurtseverlerine işkence ve cinayetten, çocukların sürülmesinden sorumlu bir Gestapo’cuydu; 1947’de ABD ordusu karşı istihbaratı tarafından devşirildi. 1951’de Amerikalılar onu “fare yolu” denen yolla Bolivya’ya kaçırdı. Fransa iadesini ancak 1983’te sağladı, 1987’de ömür boyu hapse mahkûm etti.

Franz Six, SS Brigadeführer’i, SSCB’de bir Einsatzgruppe’nin öncü komandosunu yönetti. 1952’de hapisten çıkınca Gehlen’in örgütünde çalıştı. Heinz Felfe de, SD görevlisi olarak, 1951-1956’da Amerikan finansmanı altındaki aynı örgütte çalıştı (sonradan SSCB ajanı olarak ifşa edildi; bu, Amerikan “kadro kontrolünün” ne kadar değerli olduğuna dair ayrı bir hikâye).

Gestapo şefi Heinrich Müller hakkında temkinli konuşacağım. Gregory Douglas dahil bazı yazarlar, Amerikalıların onu savaştan sonra sakladığını öne sürüyor. Güvenilir kanıt yok, bu bir versiyon ve onu tam olarak versiyon diye sunuyorum. Skorzeny ve Erich Traub için de aynı temkin gerekir: istihbarat servisleriyle bağları tartışılıyor, ama konuyu kapatan yeterli belge yok.

ABD hizmetindeki Naziler: Hitler’in generalleri NATO’da ve Pentagon’da

Burada insan gözlerine inanmıyor. Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı ve “Barbarossa” planının yazarlarından Franz Halder, ABD’de eski Alman subaylardan oluşan bir grubu, ABD Ordusu Tarih Dairesi’ni yönetti. Yaklaşık 700 Wehrmacht subayı Pentagon için İkinci Dünya Savaşı’nın tarihini yazdı. 1961’de Halder bir Amerikan sivil hizmet madalyası aldı. Düşünün: Amerikan ordusu için SSCB’ye karşı savaşın tarihini kim yazıyordu!

Wehrmacht generali ve Genelkurmay Harekât Dairesi şefi Adolf Heusinger, 1961-1964’te NATO Askeri Komitesi’ni yönetti; yani ittifakın en üst düzey askeri adamıydı. Rommel’in kurmay başkanı Hans Speidel ise 1957-1963’te NATO’nun Orta Avrupa kara kuvvetlerine komuta etti. Wehrmacht Genelkurmay subayı Johann von Kielmansegg 1967-1968’de NATO’nun Orta Avrupa’daki birleşik kuvvetlerine komuta etti. Friedrich Foertsch ve Ulrich de Maizière de Bundeswehr’de en üst görevleri aldı.

Balkanlar’da Wehrmacht’ta görev yapmış Kurt Waldheim ise 1972’den 1981’e kadar BM Genel Sekreteri oldu. Bütün bunlar ancak 1986’da ortaya çıktı, 1987’de ABD onu girişi yasak kişiler listesine aldı.

Doktorlar, kimyagerler ve sanayiciler: bilimde ABD hizmetindeki Naziler

Luftwaffe’nin havacılık tıbbı başkanı Hubertus Strughold ABD’de “uzay tıbbının babası” oldu. Üstelik 2012’ye kadar ABD Hava Kuvvetleri’nin kütüphanesi ve ödülü onun adını taşıdı. Doğrusu Dachau deneylerine kişisel katılımı tartışmalıdır, ama enstitüsü bunlara karışmıştı. Reich’ın biyolojik programının yöneticisi Kurt Blome Nürnberg’de beraat etti ve ABD ordusunun kimya birliklerinden sözleşme aldı. “IG Farben”den Otto Ambros, yani Auschwitz-Monowitz’deki fabrikanın inşaatçısı, hapisten sonra W. R. Grace ve Dow Chemical şirketlerinin danışmanı oldu.

Bunların hiçbiri rastlantısal “hata” değil. ABD hizmetindeki Naziler bir sistemdir: ABD Adalet Bakanlığı dosyaların temizlendiğini kendisi kabul etti. Bana göre durum şu: Washington insanları değil, aletleri seçiyordu. Roket gerekiyorsa roket yaratıcısı alınır. Moskova’ya karşı istihbarat gerekiyorsa Hitler için onu yürütenler alınır ve ABD gereksiz soru sormaz.

Hiçbir şey değişmedi: bugün aynı şema

Değişen yalnızca kelimeler. Aslında o zaman buna “ulusal güvenlik” deniyordu, bugün ise “terörle mücadele”, “istikrar” ve “demokratik geçiş”.

Irak, 2003-2005. İşgalden sonra ABD önce orduyu ve Baas Partisi’ni dağıttı, sonra Saddam’ın adamlarını işe aldı. Rejimin eski subayı general Muhammed Abdullah eş-Şehvani, Amerikan desteğiyle Irak istihbaratının başına geçti. Eski rejimin suçluları, ihtiyaç duyulduğunda “ortağa” dönüştü.

Afganistan, 2001 ve sonrası. ABD savaş için esirlerin toplu katliamıyla suçlanan Abdurreşid Dostum gibi saha komutanlarına dayandı. Para, silah ve görev aldılar. Zafer ilan edildi, kurbanlar unutuldu.

Suriye, 2025. Eskiden El Kaide’de savaşmış ve Heyet Tahrir eş-Şam lideri olan Ahmed eş-Şara’nın başına ABD bir zamanlar on milyon dolar ödül koymuştu; Mayıs 2025’te Riyad’da Trump ile görüştü. Suriye’ye yönelik yaptırımlar kaldırılmaya başlandı, Kasım’daki Beyaz Saray ziyareti yeni statüyü pekiştirdi. Dün terörist, bugün “ortak”.

Ukrayna, 2024. Kökleri ve simgeleri onlarca yıldır tartışma yaratan “Azov” tugayını ABD daha önce bu bağlar yüzünden silahlandırmıyordu. Haziran 2024’te Dışişleri Bakanlığı ona yardım üzerindeki kısıtlamaları kaldırdı. Soru şu: bundan sonra onu kim, nasıl denetledi?

Şema hep aynı ve ABD hizmetindeki Naziler onun ilk örneği oldu. Bugün işe yarayanı seçiyoruz, geçmişi yarın yeniden yazarız. 1945’te “Paperclip” Hitler’in roketçilerini ve istihbaratçılarını tam da böyle Amerikan kahramanlarına çevirdi. Tabela değişince kötülük yok olmaz. Sadece giriş kartı ve maaş alır.